Bəli, onlar təhsil almağa qadirdirlər: onların təhsilə uyğun olmaması düşüncəsi ixtisaslaşdırılmış müəssisələrdə (internat məktəblərdə) aparılmış tədqiqatlarla gücləndirilir, ancaq belə müəssisələrdə heç bir uşaq effektli inkişaf edə bilməz, çünki bu müəssisələr uşaq üçün əsas stimul olan valideyn məhəbbətindən məhrumdur.
Eyni zamanda ailədə yaşayan “perspektivsiz” (təbiblərin sözü ilə) uşaq bir yaşında özü oturur, ikidə gəzir, iki yaş yarımda qaşıqla yeyir və ilk sözləri tələffüz edir, dörd yaşda xarakter göstərir, evdə işə kömək etməyi öyrənir, uşaq bağçasına, sonra da məktəbə getməyə, xarici dildə danışmağa, kompyuteri mənimsəməyə və idmanla məşğul olmağa hazırdır.